De geboorte is de eerste grote overgang die het menselijk systeem doormaakt. Van een veilige warme omgeving, naar een wereld van prikkels, zwaartekracht en relationaliteit. Deze overgang vraagt een fijn afgestemde samenwerking tussen lichaam, zenuwstelsel en omgeving.

In veel gevallen verloopt het geboorteproces soepel, en in heel veel gevallen wordt dit proces onderbroken, versneld, of overgenomen waardoor het lichaam fragmenten van deze ervaring kan vasthouden. Deze fragmenten kunnen al ontstaan vanaf het moment van conceptie. 

Bijvoorbeeld : innesteling. De eerste fysieke verbinding tussen moeder en embryo. Bij een normale innesteling zal het embryo vertrouwen, vitaliteit en rust ervaren. Wanneer de innesteling moeizaam verloopt zal het embryo minder reserves hebbenn en raakt het embryo vermoeid. Het zuurstof uit de eileiders raakt op. Moeder voelt niet veilig. Hier kunnen al de eerste overtuigingen ontstaan. Een mogelijke prenatale overtuiging kan hierin zijn : "Ik ben niet welkom", "Er is geen plek voor mij" of "Ik moet vechten om erbij te horen."

-

Deze overtuigingen werken door op celulair niveau. We noemen deze overtuigingen ook wel een imprint. Zo heeft elk thema binnen het geboorteproces een aantal imprints die je met je mee kunt dragen. Deze imprints kunnen zich uiten als automatische patronen die in je dagelijks leven geactiveerd kunnen worden, vaak zonder dat er een bewuste aanleiding voor is. 

In het craniosacrale veld ontmoet je deze herinnering niet als iets uit het verleden, maar als iets wat zich nu toont in de relatie, in het weefsel en in het ritme van het systeem. Door aanwezig te blijven bij deze patronen zonder ze te corrigeren, krijgt het lichaam de gelegenheid om nieuwe ervaringen op te doen en het oude los te laten. 

Het onderbewustzijn reageert niet op feiten of interpretaties, het reageert wel op ervaring. Wat telt is: de kwaliteit van de beleving, de sensaties, de beweging, de mate van veiligheid en de mogelijkheid tot afronding.  Herbeleving is in deze benadering géén teruggaan naar het verleden, maar een ontmoeting met wat zich in het heden aandient en nog om voltooiing vraagt. Herbeleven werkt helend omdat het het lichaam in staat stelt om oude patronen te activeren zonder overweligd te raken. De ervaring wordt niet herhaald in dezelfde omstandigheden, maar beleefd binnen een nieuwe, ondersteunende bedding. 

In deze veilige setting kan het lichaam oude organisatievormen herkennen en loslaten, nieuwe keuzes ervaren in beweging, adem en tempo, en spanning regulieren zonder in activatie te schieten. 

Craniosacrale ondersteuning is binnen het werken met geboorteprocessen geen techniek die wordt toegepast, maar een wijze van aanwezig zijn met het lichaam. De aanraking creëert een veld waarin het systeem zich veilig kan oriënteren en waarin vroege ervaringen zich in hun eigen tempo kunnen ontvouwen.